W książce Glenna Greenwalda „Snowden.

„Kryzys odpowiedzialności władzy” to tytuł raportu podsumowującego działania – czy raczej ich brak – rządów państw na całym ś

Obchody 25-lecia wolności uświetniły swoją obecnością obecne i emerytowane głowy państw, a między nimi prezydent USA Barack Obama. Fundacja Panoptykon wykorzystała jego wizytę do przypomnienia, że amerykańskie służby odpowiadają za inwigilację komunikacji elektronicznej na niespotykaną wcześniej skalę i głośno powiedzieć, że „Inwigilacja to nie wolność”. Dziękujemy wszystkim, którzy zrobili to razem z nami!

W październiku 2013 r. razem z Helsińską Fundacją Praw Człowieka i Amnesty International Polska zainicjowaliśmy akcję „100 pytań o inwigilację”.

Jak powinien wyglądać nadzór nad komunikacją, by z jednej strony nie naruszał podstawowych praw człowieka, a z drugiej umożliwiał państwu ochronę bezpieczeństwa swoich obywateli? To jedno z pytań, które wywołały informacje udostępnione przez Edwarda Snowdena.

Czy Polska brała udział w masowej inwigilacji użytkowników Internetu i współpracowała z amerykańskimi służbami? A może polskie władze w ogóle nie wiedziały o działaniach Amerykanów? Jak zareagowały na informacje o naruszeniu praw ich obywateli?

5 czerwca 2013 r. dzięki Edwardowi Snowdenowi opinia publiczna na całym świecie dowiedziała się o masowej, prewencyjnej inwigilacji prowadzonej przez amerykańskie służby. Od roku każdy tydzień przynosi nowe informacje.

Rocznica pierwszych wolnych wyborów w powojennej Polsce prowokuje do refleksji nad istotą demokracji – upragnionego systemu, o który z taką zaciętością walczyli Polacy.

Ujawnienie PRISM i innych programów inwigilacji wstrząsnęło europejską polityką i na chwilę zdominowało debatę publiczną. Takim wstrząsom zwykle towarzyszy ryzyko przeczekania: kiedy kurz opadnie, może się okazać, że nic się nie zmieniło...