W poprzednim tygodniu Rada Unii Europejskiej przyjęła kolejną wersję aktu o sztucznej inteligencji. Rozwój programów opartych na autonomicznych algorytmach, zastosowanie ich w medycynie, finansach czy motoryzacji wymusza taką regulację.

Wiele wskazuje, że zima 2022/2023 r. to w historii technologii sztucznej inteligencji moment przełomowy. Nie chodzi jednak o nową rewolucję naukową (ta trwa już od dłuższego czasu), ale o popularyzację tematu. Wraz z geometrycznym wzrostem użytkowników i użytkowniczek produktów bazujących na generatywnej AI (generative AI w skrócie GP AI) wychodzą na jaw kolejne skutki uboczne nowych rozwiązań.

Jeśli pierwotna inteligencja należy do nas, to czyja jest sztuczna? Pierwsze skojarzenie: maszyn wytworzonych przez ludzi. Słynną robocią etykę w postaci trzech praw, z których najważniejsze głosi „Robot nie może skrzywdzić człowieka”, Isaac Asimow sformułował w 1942 r. Wiedział, co pisze – już wtedy ta historia miała mroczną kartę. W 1920 r. Karel Čapek w dramacie R.U.R. pozwolił humanoidalnym automatom pozbyć się ludzkości. Wartość dodana buntu: słowo robot z czeszczyzny weszło na światową arenę SF i pozostało tam już na dobre.